De pequenos, adoitabamos xogar a calquera hora.Nun trozo de céspede, entre as serras de Mourin e a de José Maria, caneando trillas de madeira, alí detrás do que agora é o taller de Manolo de Xirón.Duas pedras marcando a porteria, ou duas camisetas.
Un porteiro.E dous contra dous.Ali, cos fillos dos gardas civís, soñabamos con ser do Athletic de Bilbao.Parádoxas da vida.A Garda Civil e o Athetic de Bilbao.Parádoxas da vida.E a inocencia infatil.Eu queria ser Iribar, o porteiro daquel Athletic de Iñaki Saez, Txextu Rojo, Guisasola, Tirapú......
Ali, entre as trillas de madeira, a carón daquela conexeira, soñabamos con xogar nun campo de verdade.Soñabamos, ata que as primeiras casas construidas naquel descampado, acabaron cos nosos soños.Aqueles partidos, con duas pedras marcando a porteria, un porteiro e dous contra dous, aqueles partidos, dicia, eran "un gol renhido".
martes, febrero 28, 2006
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
